سخنان پروفسور فیروز دانشگری، دراجلاس آغازچهلمین سالگرد تأسیس شورای ملی مقا

سخنان پروفسور فیروز دانشگری، دراجلاس آغازچهلمین سالگرد تأسیس شورای ملی مقاومت ایران

سخنان پروفسور فیروز دانشگری، دراجلاس آغازچهلمین سالگرد تأسیس شورای ملی مقاومت ایران

پروفسور فیروز دانشگری
پروفسور جراح دانشگاه اوهایو

با سلام به خواهر مریم و اعضای محترم شورای ملی مقاومت ایران و با تشکر از اینکه به من این افتخار را داده‌اید تا در این جلسه تاریخی شورا شرکت کنم. قبل از هرچیز اجازه دهید چهلمین سالگرد تأسیس شورا را به بنیانگذار آن، مسئول شورا، برادر عزیرم، برادر مسعود و رئیس جمهور برگزیده مقاومت، خواهر مریم و اعضای شورا و به تمام مردم ایران تبریک بگویم. این امر مسلمی است که شورای ملی مقاومت، دیرپاترین ائتلاف سیاسی در تاریخ ایران است. ائتلافی که با رهبری حاذق از نشیب و فرازهای بسیار پرمخاطره گذشته و تبدیل به دژ مستحکم آزادی مردم ایران شده است. به این خاطر و به خاطر این مناسبت، می‌خواستم اجازه بگیرم تا به‌عنوان یک یار و یک همراه قدیمی این مقاومت که از دوران دانشجویی با این مقاومت و مجاهدین آشنائی دارم و تا به امروز افتخار همراهی داشته‌ام که در پشت جبهه به عنوان «سرباز پشت جبهه» و «نوکر این مقاومت» خدمت کنم، این واقعیت را که در تمام این چهل سال گذشته روز به روز و وقت به وقت برای من مسلم هست، با همه به اشتراک بگذارم و سهیم کنم. واقعا رمز پایداری، رمز استواری و استحکام در رهبری مقاومت و نقش واقعا ویژه خود برادر مسعود است. برادر مسعود که نه تنها با استراتژی‌اش‌ از ۳۰ خرداد تا بنیان ارتش آزادیبخش تا تأسیس شورا تا مقاومت بی‌سابقه در اشرف و هزار اشرف و کانونهای شورشی در ایران، بلکه حضور خود برادر، حرفش، لغت‌هایش، صدایش و رهنمودهایش و اسمش، واقعا آن عروه الوثقی یا آن خطی است که به نظر من، تمام این مقاومت را به‌هم چسبانده، هدایت کرده، به‌آن راه‌نمود داده، تغذیه کرده و سوخت رسانیده است. به‌نظر من به‌عنوان یک پزشک، به‌عنوان یک محقق، نقش برادر مسعود در بدن مقاومت مثل کارکرد مغز و کارکرد قلب در یک جسم و در بدن یک انسان است. به‌نظرمن به‌همین دلیل است‌که دشمن ما، رژیم آخوندی، تمام تمرکز خودرا روی این مغز و قلب مقاومت گذاشته و تمام چیزهایی که واقعا به خودشان می‌چسبد را علیه برادر مسعود منتشر می‌کند. واقعا نمی‌دانم شاید هم می‌دانند که بدون‌ برادر مسعود در راس این مقاومت، چنین مقاومتی نبود و بدون شک آدمی مثل من، اینجا نبود. من برایتان یک خاطره شخصی،‌ یک تجربه شخصی را می‌گویم، من در زمان انقلاب، به عنوان یک دانشجوی پزشکی، هوادار مجاهدین شدم. بعد از ۳۰خرداد دستگیر و به طور خیلی شدیدی از همان روز اول، شکنجه شدم. من صرفا یک دانشجوی پزشکی بودم، نه کاری کرده بودم، نه اسلحه‌ای داشتم! روز اول که دستگیر شدم من را تا صبح و روز بعد از دست‌هایم آویزان کردند، بعد به تخت بستند (به‌همان شکلی که در موزه ای که در اشرف سه، الان هست و شما نشان داده‌اید) به شدت شکنجه کردند. چیزی که من می‌خواهم به همه بگویم این است که من تا آن موقع زندان نرفته بودم، بنابراین نمی‌دانستم واقعا شکنجه چیست؟ مرا با چشم بند به تخت بستند، وقتی اولین ضربه کابل روی پایم فرود آمد، دردش تا مغز استخوانم رفت، هنوز سلول‌های مغز من آن درد را به‌یاد دارند. درآن لحظه من به طور ناخودآگاه، شاید به طور غریزی در ذهنم دنبال این می‌گشتم که چه‌چیزی به من بالاترین قوت مقاومت را خواهد داد چه‌چیزی پر معناترین‌ و واقعا عزیزترین برایم هست که من بتوانم به یاد او بیفتم و بتوانم به‌خاطر او و قدرت و انرژی‌ای که از او می‌گیرم، ضربه‌های بعدی را که مشخص بود داشتند می‌آمدند را تحمل بکنم. البته این در عرض چند ثانیه بود و خدا را شاهد می‌گیرم که بدون لحظه ای مکث، اسم برادر، صدای برادر و یک جمله ای از برادر من یادم بود در یکی از نشست‌ها ازایشان شنیده بودم، با تن صدای خود برادر، با صدایی که واقعاً هنوزهم که هنوز است، بعداز ۴۰سال که می‌شنوم، تمام سیستم روحی‌ام را آرام می‌کند تمام سیستم‌ام را هدایت می‌کند و برایم امید و نشاط تولید می‌کند، آن صدا توی ذهنم آمد و من شروع کردم آنرا برای خود،‌ درذهن تکرار کردن. هر بار که اینها، شکنجه گرها با کابل میزدند، من بیشتر این را تکرار می‌کردم .هر بار که تکرار میکردم مثل این بود که انرژی من صعود روبه بالا داشت و آنرا بیشتر می‌کرد و به‌من این اجازه را می‌داد تا شکنجه را بیشتر تحمل کنم. نهایتا یادم نیست چند ساعت گذشت و چقدر اینها شکنجه کردند؟ یکی دو بار بیهوش شدم، ولی خدا را شکر‌ لب از لب باز نکردم. بعد از جریان شکنجه، ما رفتیم به انفرادی‌های اوین، البته فقط اسمش انفرادی بود، ۷-۸ نفر آنجا بودیم و آنقدر فضا کم بود که ما مثل ساردین می‌خوابیدیم و دراین تنگی فضا که ما کنارهم دراز می‌کشیدیم با بقیه رابطه و اعتماد برقرار کرده بودیم، به همدیگر اسرارمان را می‌گفتیم برای اینکه نمی‌دانستیم چه‌کسی شهید خواهد شد و چه‌کسی خواهد ماند؟
من خدارا شاهد می‌گیرم همان‌جا که من‌ با چندین تن از برادران که آمده بودند آنجا‌ و اکثریت آنها هم شهید شده‌اند تا من می‌آمدم این قضیه و این راز و این سر را بگویم و اینکه تو چگونه زیر شکنجه رفتی؟ برادری بود که اورا به اتهام نفوذی بودن در کمیته گرفته بودند، آنقدر اورا زده بودند که حساب نداشت، یکی دو روز بعد هم شهید شد، تا من شروع کردم بگویم که من درجریان شکنجه اسم برادر را… حرف مرا قطع میکردند و می‌گفتند «دقیقا، منهم همینطور» چیزی که همه ما را به هم وصل می‌کرد اسم برادر، صدای برادر بود و واقعا قوت گرفتن از انرژی‌ای که برادر درتمام ما تولید کرده بود. و در نتیجه در تمام این سالهایی که من هستم، هیچ شکی درذهن من نیست که واقعا رمز پایداری این مقاومت، رمز پایداری شورا، رمز موفقیت بودن استراتژی مقاومت، (که الان خدا را شکر، مقاومت را در اقصی نقاط دنیا در ۵‌ قاره دنیا تکثیر و روز پیروزی را بسیار نزدیک کرده است) را در مسعود من جستجو می‌کنم و این‌را به هرکس، چه ایرانی و چه غیر ایرانی، اولین چیزی است که من می‌گویم .
برای اینکه در این ۴۰ سال، واقعا برادر مسعود نه تنها به لحاظ استراتژی، به لحاظ خط دادن، هدایت کردن، بلکه واقعا حضور برادر، صدایش، لطفش، واقعا انرژی‌ای بوده که نسل من را نگه داشته و اجازه نداده که ما به بیراهه برویم و مقاومت را فراموش کنیم. این است که بنظر من آخوندهای حاکم برایران می‌دانند چیزی که تک تک ما را (چه نسل من را، چه نسل بعد از من و نسلی که الان در خیابانهای شهرهای‌ ایران در فرم و شکل گروه‌های شورشی هستند، کانون‌های شورشی هستند) به‌همدیگر وصل میکنهد، مسعود رجوی است.

رژیم این را خوب میداند و به‌خاطر این است که نوک تیز حمله‌اش را روی برادر مسعود گذاشته است. ما در خیابانهای تهران، دستهایمان را به هم کف می‌زدیم و میگفتیم «خلق جهان بداند مسعود رهبر ماست» و با این پیام میلیشیاهای خونین بال به‎‌میعاد عشق رفتند و بر دارها بوسه زدند یا قهرمانانه جلوی جوخه‌های اعدام سروقامت ایستادند.

اگر ما این را هر روز و هر شب تکرار کنیم همان‌طورکه من می‌کنم، واقعا همچون شهادتین که «خلق جهان بداند مسعود رهبر ماست» و این است که رژیم را به‌لرزه انداخته، خواب را براو حرام کرده است. تنها این مقاومت است که سرنگونی را بدون شک محقق خواهد کرد. با تشکر بسیار از خواهر مریم و با تشکر از همه دوستان شورایی که به من اجازه دادند در این چند دقیقه، این تجربه شخصی را با شما سهیم شوم و در این جلسه واقعاً تاریخی شرکت کنم. خدا نگهدار همه‌تان.

سخنان پروفسور فیروز دانشگری، دراجلاس آغازچهلمین سالگرد تأسیس شورای ملی مقاومت ایران

درهمین رابطه بخوانید:

سخنرانی مریم رجوی دراجلاس شورای ملی مقاومت، جایگزین دمکراتیک و راه حل برای آینده ایران

سخنان دکتر منوچهر هزارخانی دراجلاس چهلمین‌سالروز تأسیس شورای ملی مقاومت ایران

پهلوان مسلم اسکندرفیلابی دراجلاس شورای ملی مقاومت درآغاز چهلمین سال تأسیس

مهندس هوشنگ رجوی دراجلاس شورای ملی مقاومت، درآغاز چهلمین سال تأسیس

مهدی سامع سخنگوی سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران، دراجلاس شورای ملی مقاومت، درآغاز چهلمین سال تأسیس شورا

جلال گنجه‌ای، مسئول کمیسیون ادیان وآزادی مذاهب شورای ملی مقاومت ایران دراجلاس آغاز چهلمین سال تأسیس شورا

ابراهیم مازندرانی، مسئول کمیسیون اصناف شورای ملی مقاومت ایران، دراجلاس آغاز چهلمین سال تأسیس

زینت میرهاشمی، سردبیر نشریه نبرد خلق، دراجلاس آغاز چهلمین سال تأسیس شورای ملی مقاومت ایران

عباس داوری مسئول کمیسیون کار شورای ملی مقاومت ایران، دراجلاس آغار چهلمین سال تأسیس شورا

دکتر صالح رجوی مسئول کمیسیون بهداشت و درمان شورای ملی مقاومت ایران، دراجلاس آغاز چهلمین سال تأسیس شورا