عباس داوری مسئول کمیسیون کار شورای ملی مقاومت ایران، دراجلاس آغار چهلمین

عباس داوری مسئول کمیسیون کار شورای ملی مقاومت ایران، دراجلاس آغار چهلمین سال تأسیس شورا

عباس داوری مسئول کمیسیون کار شورای ملی مقاومت ایران، دراجلاس آغار چهلمین سال تأسیس شورا

عباس داوری
مسئول کمیسیون کار
شورای ملی مقاومت ایران

سخنان عباس داوری مسئول کمیسیون کار شورای ملی مقاومت ایران، دراجلاس آغار چهلمین سال تأسیس شورا:

با اجازه خواهر مریم و با سلام به همه دوستان شورایی و همه ناظران عزیزی که در این جلسه شرکت کرده‌اند! و با تبریک به مناسبت برگزاری کهکشان بسیار شکوهمند سال ۹۹ که چشم مردم ایران را روشن و دشمنان را بور و کور کرد. همچنین به مناسبت آغاز چهلمین سال فعالیت شورای ملی مقاومت که برگ زرین و بی نظیر در تاریخ معاصر ایران هست به بنیانگذار و مسئول این شورا، برادر مسعود و همینطور به خواهر مریم رئیس جمهور برگزیده این مقاومت و تک تک اعضای شورا و مردم ایران هزاران بار تبریک می گویم.
تشکیل شورای ملی مقاومت توسط برادر مسعود پاسخ به یک ضرورت بسیار مبرم انقلابی و ملی و تاریخی بود. مسعود با تمام وجودش وحدت نیروهای ضدشاه و ضد شیخ را یک اصل در مبارزه با رژیم ضدبشری آخوندی می دانست. تلاش‌ها و مایه‌گذاری‌های مسعود برای ارتقا، گسترش و ماندگاری شورا، درس‌ها و آموزش‌های بسیاری برای مبارزان و مردم ما دربر دارد. من از ابتدای اعلان تشکیل شورای ملی مقاومت در تهران، حضور داشته‌ام و سپس در جلسات آن در پاریس نماینده سازمان مجاهدین در شورا بوده‌ام. می خواهم از همه آنچه که دیده ام به دو نکته مهم اشاره کنم:
نکته اول داشتن برنامه و اساسنامه مصوب و بخصوص التزام عملی به آن. یکی از مهمترین ویژگی‌هایی که برادر مسعود دارد این است که کارها را مکتوب و در انظار عمومی قرار می دهد تا همه بدانند که مجاهدین چه چیزی را نمی خواهند و برای تحقق چه چیزی مبارزه می کنند. به این دلیل از کارهای مهم اولیه برادر مسعود در پاریس، نوشتن برنامه شورای ملی مقاومت و دولت موقت بود که در پنج مهر سال۶۰ منتشر شد. البته خیلی از جریانات سیاسی و همینطور ائتلاف ها برنامه ارائه می کنند اما نکته مهم این است که التزام عملی به برنامه و مصوبات آن جمع، امری است که به‌ندرت اتفاق افتاده است. التزام به مصوبات شورا، مانند اساسنامه، بیانگر جدیت و مسئولیت‌پذیری شورای ملی مقاومت در مقابل مردم ایران بوده است. در نتیجه همه کنش و واکنش های سیاسی چه در درون مناسبات داخلی شورا و چه با بیرون شورا با التزام داشتن به مصوبات شورا محک می خورد. التزام عملی داشتن به مصوبات شورا باعث بسته شدن راههای انحرافی در ادامه مبارزه این شورا می شد. حتما دکتر هزارخانی و همینطور دوستان مثل دکتر صالح و حاج مازندرانی یادشان هست که از اولین اعضای شورای ملی مقاومت هستند، برای تصویب تک تک مواد و حتی کلمات، چه بحثهای طولانی می شد، اما همین بحث های طولانی برای مردم ما انرژی کلانی ذخیره می کرد. وقتی سه سند شورا ازجمله اساسنامه شورا در ماههای بهمن و اسفند سال۶۰ و بعداز آن در فروردین۶۱ سند شعارهای محوری شورا، با درایت و ظرفیت انقلابی مسئول شورا تصویب شد، افقهای روشنی در پیشرفت شورا دیده می شد. کارکردهای داشتن التزام به مصوبات را در عمل همه مان دیده ایم. بعنوان مثال اخراج بنی صدر از شورا، تماما بدلیل زیرپاگذاشتن التزامات شورا از طرف او بود. کتاب بسیار پر محتوا و از نظر حقوقی و سیاسی بسیار متقن چرایی جدایی بنی صدر از شورا، با انبوهی اسناد و مدارک نشان می دهد که چگونه بنی صدر به التزامات خود پشت پا زد و او با همان نقض التزام و نقض پیمان، اخراجش از شورا را مهر زد. در نتیجه کسی نتوانست اشکالی به این کار شورای ملی مقاومت بگیرد. البته حرفهای مفت زیاد زده شد، اما هیچ حرف مستندی علیه اقدام شورا وجود نداشت. همچنین مواردی بود که یک جریان سیاسی و یا افراد به دلیل نقض التزامات و امضاها و پیمان‌های خود بعداز هشدارهای آئین‌نامه‌ای مسئول شورا اخراج شده اند؛ چرا که مقاومت ایران چنگ در چنگ مهیب‌ترین نیروی تاریخ بوده که نقض التزامات و مصوباتی که خود آنها امضا کرده بودند یعنی در عمل به نفع دشمن عمل‌کردن. می خواهم نتیجه بگیرم که شاخص قراردادن التزام عملی به مصوبات و برنامه شورا تا کجا مانع هدر رفتن انرژی ها و در نتیجه از هم پاشیده شدن شورا شد و چقدر التزام عملی به مصوبات شورا اعتماد به این شورا را بیشتر کرد و بر اعتبار شورا افزود.
نکته دومی که می‌خواهم بگویم، مرزبندی با شاه و شیخ بود. مهمترین موضوعی که در بحث‌های ماه‌های اولیه و حتی سال اول شورای ملی مقاومت جریان داشت، ضرورت داشتن مرز سرخ با شاه و شیخ بود. در ترکیب آن روز شورا کسانی که بعدا از شورا اخراج شدند یا خودشان از شورا رفتند که اسم آنها را هم نمی‌آورم، برخی از آنها از یکطرف در شورا بودند و از طرف دیگر تلاش داشتند که پل خودشان را با واسطه یا بی‌واسطه با خمینی حفظ کنند. دائما در شورا به مسئول شورا فشار می آوردند تا کسانی که با خمینی و یا سلطنت طلبان بودند و پل داشتند ، آنها را وارد شورا کنند. مسعود بحث های مفصلی در مورد ضرورت داشتن مرز با شیخ و شاه را در جلسات شورا و حتی در خارج از جلسات شورا با آنها می کرد. مسعود چندبار به یکی از آنها که وزنه‌ای هم در ترکیب شورا داشت گفت من هرگز اجازه نمی دهم که گذشته این افراد و یا موضعگیری های آنها را با خون مجاهدین تطهیر کنید و این افراد را به شورا بیاورید. مسعود خطاب به آنها می گفت:‌ هر جمعی با مرز سرخ‌هایش شناخته می شود. شما بگویید مرز سرخ شما کدامست؟ در مقابل دشمن چه مرزهایی دارید؟ البته آنها فقط سفسطه می کردند. یک عده ای هم اصرار داشتند که فلان افراد یا فلان جریان را وارد شورا کنید. زیرا آمدن آنها به شورا، شورا را برای دولت های مختلف، قابل قبول می‌کند، چون همه می بینند ( آنها استدلال می کردند) در این شورا همه نوع تفکر وجود دارد. مسئول شورا سئوال می‌کرد، آوردن این افراد به شورا، شورا را برای کدام طرف ها و برای چه کسانی قابل قبول می کند؟ در اینجا مشت آنها باز می شد، مشخص می‌شد و پرده ها کنار می رفت و مشخص می‌شد وابسته به جریانهای وابسته هستند و فشار می آورند که بیایند داخل شورا. مسعود در این حالت انگشتش را روی شاهرگش می گذاشت و می گفت حتی این هم برود چنین افرادی را وارد شورا نمی‌کنیم. روی خون بچه‌ها با کسی وارد معامله نمی شویم
الان تاریخ ۴۰سال گذشته نشان میدهد که مواضع مسعود برای حفظ کیان شورا و بستن جریانهای وابسته چقدر درست بود. اگر مرز بندی با شاه و شیخ نبود نباید کمترین تردیدی داشت که شورا همان سال اول تمام بود. مرزسرخ‌های «نه شاه نه شیخ» بزرگترین ویژگی و ممیزه شورای ملی مقاومت با جریانات دیگر است. اگر خدشه‌ای در این مرزسرخ‌ها وارد می‌شد، برنده آن مطلقا رژیم ضد بشری بود. داشتن مرزسرخ‌ها، حفاظت و حراست سفت و سخت از این مرزسرخ‌ها، با هدایت و راهبری مسعود و با پایداری تمام دوستانی که این جا هستند و الان ما در خدمتشان هستیم امکان‌پذیر شد و شورا را از آفت‌های سیاسی و آسیب‌های سیاسی مصون نگهداشت و آنرا تبدیل به گنجینه تاریخی مردم ایران کرد. آنچه شورا را به عنوان آلترناتیو دموکراتیک رژیم آخوندی اعتبار عطا کرده و آنرا مورد اعتماد مردم قرار داده است همین مرزبندی هاست. از قضا همین مرزبندی اساسی است که جیغ رژیم و اضداد را علیه شورای ملی مقاومت این چنین درآورده است. آنها را دچار جنون واقعا ضد انسانی کرده، چون رژیم قبل از هرکسی می داند مرز داشتن یعنی جنگ با رژیم و بی مرزی یعنی ریختن جنگ در درون شورا. به این دلیل فشار رژیم و ایادی آن علیه شورای ملی مقاومت و علیه تک تک اعضای شورا از زوایا و جوانب مختلف، «تنها برای خدشه دار کردن و شکستن دژ مستحکم مرزبندی‌هاست». هر قدر این دژ اصولی مستحکم شود، یاس و ناامیدی برای نفوذ در این استحکامات، رژیم را فرا می‌گیرد. از نظر رژیم و ایادی آن، گناه اعضای شورا که با موضعگیری‌های انقلابی، ملی و مردمی در دفاع از کیان شورای ملی مقاومت قیام می کنند، این است که این موضعگیری‌ها راه نفوذی‌های تشنه بخون را می بندد. به‌خصوص اتهاماتی که حتی کودک را نمی‌فریبد که این شورا کثرت‌گرا نیست به دو دلیل بر سرشان خورده، اولا شورای ملی مقاومت در برگیرنده نمایندگانی از همه ملیت‌هاست، همه استانها، از همه مذاهب و عقاید مختلف، ثانیا مهم تر آنکه مسئول شورای ملی مقاومت در پیام خودشان برای چندمین بار، یک بارش را که خواهر مریم اشاره کردند، دی ۹۶، اخیرا هم که پیام دادند میگویند «تاکید می کنم طبق طرح جبهه همبستگی ملی برای سرنگونی استبداد مذهبی، مصوب شورای ملی مقاومت، هر نیروی جمهوری خواه و ملتزم به نفی کامل نظام ولایت فقیه که خواهان استقرار یک نظام سیاسی دموکراتیک و مستقل و مبتنی بر جدایی دین از دولت است با ماست و ما با او هستیم». آری کسانی که باشاه و شیخ مرز دارند با شورای ملی مقاومت هستند و شورای ملی مقاومت هم با آنها هستند.
متشکرم