کانونهای شورشی صدای مردم بپاخاسته ایران
کانونهای شورشی صدای مردم – در روزهای قیام یک شهر و یک نام در بین شهرهای شورشی خوش درخشید. شیراز؛ تا آنجا که هر ایرانی آزاده می‌توانست سرش را بالا بگیرد و همراه با به‌کار بردن جملهٔ «من یک ایرانی هستم» با غرور بگوید: آری، «من یک شیرازی هستم». یادمان نرفته است که شیراز در ابتدای سال ۹۸ با همیاری بی‌نظیری که در کمک به سیل‌زدگان از خود نشان داد، سقفی بالابلند و زیبا از روحیهٔ مردم آن سامان ترسیم کرد. برگزاری مراسم یادبود به یاد قربانیان سیل و تن ندادن به مراسم حکومتی چهرهٔ واقعی شیراز را به ایرانیان و جهانیان نشان داد.
صحنه‌های دلخراش سیل در دروازه قرآن شیراز بسیار تکان‌دهنده بود، اما تکان‌دهنده‌تر از آن بذل جان و جان‌مایهٔ مردم شیراز به مهمانانی بود که ناخواسته در سیلی جان‌شکار گرفتار آمده بودند؛ سیلی که مسبب آن سپاه پاسداران بود. آن همیاری و هم‌نفسی ماندگار در قیام آبان ۹۸ «گل داد و مژده داد» که زمستان برودت و تیره‌روزی حاکمیت آخوندی رفتنی است. اتحاد و هم‌قلبی مردم خواهد توانست اهریمن عمامه‌دار را از سیمای ایران‌زمین بروبد و به اعماق عبرت‌خانهٔ تاریخ پرتاب کند.
شیراز به‌نمایندگی از شهرهای شورشی ایران، در برابر توبه‌فرمایان جفاکار، فقیهان دروغین، دستاربندان ریایی و به‌جای ماندگان «محتسب» تزویرگر تمام قامت به‌پاخاست و ایستاد. شهری که شهر شعر و عشق و فرهنگ ایران‌زمین نام داشت غرور کوه‌های خود از «دارک» گرفته تا «بمو»، «سبزپوشان»، «چهل‌مقام» و «باباکوهی» را برافراشت تا به ایران و جهان نشان دهد که قیام سیمای شهرها را زیبا می‌کند. این جنس از زیبایی به‌دست‌آوردنی و کسب‌کردنی است.
شهر شیراز از نخستین کلان‌شهرهایی بود که همزمان با قیام سراسری مردم ایران به‌پاخاست. مردم شجاع و قیام‌آفرین آن با متوقف کردن ماشین‌ها و بستن خیابان، فریاد فروخفتهٔ اعتراض خود را به آسمان شهرشان پرتاب کردند.
کانونهای شورشی صدای مردم
