خمینی چهتاکتیکهایی برای کشتار ابداع کرد ؟ تاکتیکهای «جنگروانی» وزارت اطلاعات علیه مجاهدین (قسمت سوم)
خمینی چهتاکتیکهایی برای کشتار ابداع کرد ؟
در قسمت پیش گفتیم که خمینی پس از احساسخطر از گسترش اجتماعی مجاهدین در جریان اولین انتخابات ریاست جمهوری و اولین انتخابات مجلس بعداز انقلاب57 و وقتی عظمت پایگاه اجتماعی آنها در میتینگ امجدیه را دید، عظمتی که حتی فرزندش و تعدادی از نمایندگان مجلس جدیدالتأسیس رژیم را نیز به حمایت از مجاهدین واداشت، دیگر تصمیم نهایی برای کشتار مجاهدین را گرفت. او طی یک سخنرانی عمومی اقدام به ایجاد یک موج روانی علیه مجاهدین کرد تا با زدن برچسب «منافق»، راه برای کشتار آنان در جامعه باز شود. با این برچسب، در شریعت دجالانه او، جان، مال و آبروی مجاهدین مباح اعلام شد، بدون داشتن چنین چتر فراگیری از شیطانسازی، حتی نیروهای خودش هم در برابر سرکوب مجاهدین مقاومت داشتند. یک نشریه وزارت اطلاعات در سالهای اخیر ضمن مصاحبهای با قائممقام بخش التقاط سپاه پاسداران (بخشی که مسئول مبارزه با مجاهدین است) درباره چنین مقاومتهایی در دستگاه سرکوب رژیم در سالهای اولیه پس از انقلاب مینویسد:
– «قبل از آنکه من روی مجاهدین خلق کار کنم، روی ساواک کار میکردم …حاج آقای عسگراولادی که با ما رابطه نزدیکی داشت، تشخیص داد که ما باید وارد کارهای اطلاعاتی بشویم… ما رد کردیم و گفتیم با حفظ احترامتان ولی ما وارد این کار نمیشویم. گفت نه، توانمندی شما خوب است… آن موقع حتی گروههای چپی هم گروههای محبوب و موجه و مبارزی بودند و هرکسی حاضر نبود روی آنها کارهای امنیتی و اطلاعاتی بکند. همه با هم دوست بودند. توی دانشگاه معلوم بود که خطکشی وجود دارد ولی همه کنار هم بودند؛ مثلاً اینجا مجاهد فروخته میشد، کنارش جیغ و داد فروخته میشد… اگر جوان سالهای ۶۰ بودید و به شما میگفتند بیا علیه سازمان مجاهدین خلق کارهای امنیتی انجام بده، به سادگی انجام نمیدادید و راضی نمیشدید و خودتان را ساواکی احساس میکردید و آنها هم هنوز مجاهد خلق بودند…» (۱)
در این شماره میخواهیم ادامه «تاریخچه بهکارگیری جنگروانی در نظام ولایتفقیه» را در مهمترین سرفصلهای بعدی تاریخ اینحکومت، دنبال کنیم.
(۲) بهکارگیری «جنگروانی توسط آخوندها برای سرکوب مجاهدین» در سالهای نخستین دهه60:
با تصمیم خمینی مبنی بر یکپایه کردن حاکمیتش و تثبیت «سلطنت مطلقه فقیه» در خرداد1360، باید قتلعام مجاهدین بهمثابه هماورد اصلی نظامش اجرایی میشد، خمینی در یک سخنرانی در 18خرداد60 با دستباز دادن به «دادستانی»، «قوای انتظامی و نظامی و پاسداران و بسیج» که آنها را برای چنین کشتاری مهیا میکرد، اینگونه زمینهچینی کشتار را استارت زد:
– «با اشخاصی که مقابل مجلس و دادستانی صفآرایی کنند، آن خواهم کرد که با شاه کردیم … گروههایی درصددند بازار را ببندند اینها همان سرمایهدارانی هستند که میخواهند مفسده کنند … امروز بستن بازار، راهپیماییکردن، سخنرانیهای انحرافی کردن، تمام اینها برخلاف مصالح اسلام است… آنروز که برای اسلام احساس خطر کنم آنروز اینطور نیست که باز بنشینم نصیحت کنم… قوای انتظامی و نظامی و پاسداران و بسیج و تمام ملت موظفند، شرعا مکلفند به تکلیف الهی که از این مفسدهها جلوگیری کنند» (3)
بهدنبال آن دادستان کل وقت رژیم بلافاصله به صحنه فرستاده شد:
– دادستان کل کشور: هیچ نظامی توطئه را تحمل نمیکند (2)
و روزنامههای حکومتی تیترهای درشت زدند که:
– مردم انقلابی تهران مخالفان قانون [!!!] را در چند نقطه شهر متفرق کردند (4)
موسوی اردبیلی دادستان کل کشور وقت که بعدها رئیس قضائیه خمینی هم شد، تصمیم کشتار را پیشاز اینکه مجاهدین حتی یکمورد درگیری نظامی با قوای سرکوبگر رژیم داشته باشند، قبلاز سیخرداد60 در نمایشجمعه مشهد اینطور اعلام عمومی کرد:
– «موسوی اردبیلی دادستان کل کشور… پیرامون اخلالگریهای [مجاهدین] در سطح جامعه سخن گفت. وی افزود: مسأله امروز ما مسئله [مجاهدین] است… من موضع دولت را در این مقطع زمانی در مقابل این گروههای ضدخدا و ضداسلام … و اعلام خطر نمودهاند [را] اعلام میکنم، و بدانند که نظام جمهوری اسلامی با قاطعیت کامل با اینها معامله محارب و مفسد خواهد کرد… آنهائی که کمر نفاق بستهاند و دستور درگیری در داخل تشکیلات و سازمانهای خود دادهاند باید آماده شدیدترین مجازاتها باشند.» (5)
روز 30خرداد60 ماشین کشتار خمینی با مشاهده سیل جمعیت نیم میلیونی شرکتکننده در تظاهرات اعتراضی و مسالمتآمیز در تهران، بهکار افتاد، وقتی ابتدای جمعیت به میدان فردوسی رسید، پاسداران به «اذن ولیفقیه» با سلاحهای خودکار و نیمه سنگین بر روی تظاهرکنندگان آتش بازکردند. اطلاعیهٌ سپاه پاسداران بارها و بارها از رادیوی رژیم پخش مستقیم شد که درآن به حکم خمینی درمورد اجازه شلیک تأکید میشد. اسدالله بادامچیان عضو شورای مرکزی حزب حاکم جمهوری خمینی که خود از سرکردگان نیروهای سرکوبگر حاضر درصحنه بوده است بعدها در بیان خاطراتش از آنروز به همین شلیکهای پاسداران اشاره کردهاست:
– «در آن جریان بچه های دادستانی، … لاجوردی، احسانی، حسنی، مالکی و…. تلاش فراوانی کردند … هادی غفاری تیربار را در اختیار گرفته بود و شلیک میکرد. … او پشت تیربار قرار گرفته بود و شلیک میکرد.» (6)
هادی غفاری سرچماقدار خمینی هم که در مقابله با این تظاهرات، مستقیماً از شخص خمینی و احمد خمینی بهصورت بیسیمی، تماس داشت و دستور لحظهبهلحظه میگرفت، درباره جنایتهایش در آن روز گفته است:
– «امام واقعا در ۳۰ خرداد احساس خطر جدی کردند … باید چه کار میکردیم؟ طبیعی بود که باید با اسلحه از نظام دفاع میکردیم و این کار را کردیم.» (7)
عده زیادی از هواداران مجاهدین در این روز کشته و زخمی و هزاران تن دستگیر شدند. رفسنجانی با همه تلاش برای موجه نشاندادن سرکوب تظاهرات مسالمتآمیزی که تنها برای بیان نظرات انبوهی ازمردم برگزار شدهبود، نتوانست آنرا یک تظاهرات مسلحانه بنامد و تنها آنرا «به نحوی [!!!] اعلان مبارزه مسلحانه» در خاطراتش نامیده است:
– «گروهکهای مجاهدین خلق… تدارک وسیعی برای ایجاد آشوب و جلوگیر از کار مجلس دیدهبودند و به نحوی اعلان مبارزه مسلحانه کردهاند. از ساعت چهار بعدازظهر به خیابانها ریختند و تخریب و قتل و غارت و آشوب را در تهران و بسیاری از شهرستانها آغاز کردند. کم کم نیروهای سپاه و کمیتهها و حزباللهیها به مقابله برخاستند. من در مجلس بودم. صدای تیراندازی از چندین نقطه به گوش میرسید. خبر از جراحت و شهاد عدهای نیز میرسید جمعی از نمایندگان در دفتر من جمع شده بودند. نزدیک غروب، آقای [رضا] زوارهای مسئول امینت آمد و نوار ضبطشده از ارتباطات تلفنی مرکز فرماندهی مجاهدین خلق با رابطهای آشوب خیابانی را آورد که برنامه وسیع تخریب و آشوب آنها را مشخص میکرد. اوائل شب، آشوبگران شکست خوردند و متفرق شدند، بدون اینکه کار مهمی از پیش ببرند؛ بهجز تخریب چند ماشین و مرگ و جرح چندنفر از طرفین. شب را در مجلس ماندم. اولین جسله شورای ریاست جمهوری… با حضور آقایان بهشتی و رجایی و من –دردفتر من- تشکیل شد…» (8)
این تظاهرات دوسالونیم مبارزه سیاسی افشاگرانه علیه ارتجاع را در یکنقطه گرهزد. تودههای مردم عدم امکان هرگونه اصلاحپذیری درونی رژیم و مبارزه دمکراتیک با خمینی را بهچشم دیدند. با بازشدن آتش برروی تظاهرات مسالمتآمیز آنها، مقاومت تمامعیار انقلابی در برابر خمینی مشروعیت اجتماعی و تاریخی پیداکرد و آخرین قطره مشروعیت سیاسی خمینی هم بهدست خودش سلب شد و رابطه مردمایران با نظام ولایتفقیه در تمامیت خود، برای همیشه به پایان رسید. خمینی در شب 31خرداد با اعدام صدها تن از مجاهدینخلق که گناهی جز شرکت در یک تظاهرات اعتراضی نداشتند و درحالیکه حتی اسم آنها را هم نمیدانست، طینت ضدبشری و ضدهمزیستی خود را کاملاً بارز کرد.
اعدامها در شبها و روزهای بعد هم بهصورت 10ـ10 و 100ـ100 ادامه پیداکرد.
خمینی اما این بار نیز برای انجام چنین شقاوتی، کوشید تا آنرا در دستگاه جنگ روانیاش از دو طریق پردهپوشی کند:
اول: «هیاهو بر سر اینکه کشور درگیر جنگ ضدمیهنی با عراق است»
دوم: برچسب «انتساب مجاهدین به امریکا».
درشتترین تیترهای رسانههای او در بحبوحه جدیترین موضوعات سیاسی که اورا احاطه کرده بود و اعدام صدها تن از مجاهدین در آن ایام، تصویر گویایی از پیشبرد «قتلعام» و «اعدامهای فراقضایی مجاهدین در ابعاد صدها نفره در سراسر کشور» زیر چتر همین «تاکتیکهای جدید جنگروانی» و بهخصوص «هیاهوی جنگ ضدمیهنی» او است.
در شمارههای بعدی، نحوه بهکارگیری این اهرمها را نشان خواهیم داد…
زیرنویسها:
(۱) گفتگو با قائممقام بخش التقاط واحد اطلاعات سپاه در فاز نظامی، مجله رمزعبور از نشریات وزارت اطلاعات، شماره21 تیرومرداد95
(۲) روزنامه حکومتی کیهان 18خرداد1360
(3) روزنامه حکومتی کیهان 19خرداد1360
(۴) روزنامه حکومتی کیهان 20خرداد1360
(۵) خبرگزاری رسمی وقت رژیم موسوم به پارس 29خرداد60
(۶) اسدالله بادامچیان، خبرگزاری نیروی تروریستی قدس موسوم به تسنیم 7تیر94
(۷) هادی غفاری، خبرگزاری حکومتی ایسنا 28شهریور94
(8) خاطرات رفسنجانی ص164 و ۱۶۵
برای مشاهده قسمتهای دیگر این سلسله مقالات روی لینکهای زیر کلیک کنید:
قسمت اول – تضاد اصلی نظام ولایت فقیه چیست و چهضرورتی را ایجابمی کند؟ تاکتیکهای «جنگروانی» وزارت اطلاعات علیه مجاهدین
قسمت دوم – خمینی بنیانگذار جنگ روانی علیه مخالفین – تاکتیکهای «جنگروانی» وزارت اطلاعات علیه مجاهدین
قسمت چهارم – جنگ باعراق بستری برای سرکوب مجاهدین – تاکتیکهای «جنگروانی» وزارت اطلاعات علیه مجاهدین
قسمت پنجم – ضدامپریالیسمنمایی ترفندی برای کشتار مجاهدین – تاکتیکهای «جنگروانی» وزارت اطلاعات
درهمین رابطه بخوانید:
سی خرداد، پاسخ به ضرورت تاریخ – قسمت هشتم – مبارزه دموکراتیک؟!
۳۰خرداد، انتخاب شرف ایستادگی بر ذلت تسلیم
پس از ۳۸سال، تلاقی و دیدار نسلها در ۳۰خرداد
