کتاب حاضرمجموعه ۳۰ گفتار از سلسله گفتارهایی است که تحت عنوان «خمینی، دجال ضدبشر»، بهنقل از رادیو صدای مجاهد، در شماره های ۴۷۰)23آذر78 (تا ۵۱۹)3آبان79 ( منتشر شده و سوابق زندگی سیاسی خمینی و چگونگی رسیدن او به حاکمیت را مرور میکند.
زندگی سیاسی خمینی تا سن 60سالگی در سکوت و سازش کامل با دیکتاتوریهای رضاشاه و محمدرضا شاه وسکوت تأییدآمیزنسبت بهکودتای استعماری علیه مصدق سپری گردید و شهرت وی از زمانی آغاز شد که درسالهای اول دههٴ ۴۰ علیه برخورداری زنان از حق رأی دست به اعتراض زد و در آبان سال43 بهترکیه تبعید شد.
در یکسالی که خمینی در ترکیه اقامت داشت، از وی حتی یک سطرپیام و موضعگیری علیه رژیم شاه ثبت نشدهاست. وی در سال44 به نجف رفت در سالهای44 و ۴۵ یک سخنرانی سیاسی داشت که در آن بدون کمترین ابراز مخالفتی با شاه، به موعظه برای «رؤسای دول اسلامی» پرداخت که «بر سلاطین اسلام، بررؤسای جمهور اسلام تکلیف است که دست برادری بدهند و حدود وثغورشان را حفظ کنند». در سالهای بعد نیزاساساً به درس وبحث حوزه مشغول بود. در نیمه دوم دهه ۴۰ براثرنضج گرفتن جنبش مسلحانه و سازمانهای پیشتاز، جو سیاسی ومبارزاتی فعالی در جامعه ایجاد گردید و مجاهدین که درسال1344 بنیانگذاری شده بودند، به عنوان یک سازمان انقلابی و مسلمان در سالهای آخردهه ۴۰ و اوایل دهه ۵۰ شهرت و محبوبیتی وسیع پیدا کردند. اما خمینی به رغم تمامی پیامهایی که دراین زمینه از ایران به او میرسید، حاضربه حمایت از مجاهدین و مبارزه خونبارشان با رژیم شاه نشد و چنان که نزدیکترین اطرافیان خمینی مانند رفسنجانی و کروبی و… بارها گفته اند، این امرانزوای او را تشدید کرد. در این زمینه، آخوند حمید روحانی که سالها همراه خمینی در نجف بوده میگوید: «…بسیاری از افراد را میشناسم که براین اعتقاد بودند که دیگرنقش امام در مبارزه و در نهضت به پایان رسیده است و امام با عدم تأیید مجاهدین خلق در واقع شکست خود را امضا کرده است. این افراد باور داشتند که امام از صحنه مبارزه کنار رفته اند و زمان آن رسیده است که سازمان مجاهدین خلق نهضت را هدایت کند و انقلاب را به پیش ببرد. واقعاً هم این گروه در میان مردم پایگاهی به دست آورده بود. امام هم این را میدانستند. هرروز از ایران نامه میرسید مبنی براین که پرستیژ شما پایین آمده. در بین مردم نقش شما در شرف فراموش شدن است. مجاهدین خلق دارند جای شما را میگیرند»
۱. خمینی که از تحولات سیاسی جامعه برکنار بود، نسبت به تظاهرات مردم تهران و به ویژه دانشجویان دانشگاه تهران در سال46 پس از شهادت جهان پهلوان تختی؛ نسبت به جشنهای تاجگذاری شاه؛ و نسبت به تظاهرات گسترده دانشجویان در سال ۴۸ علیه گران شدن بلیت اتوبوس شرکت واحد؛ واکنش صریحی نداشت و حتی نسبت به اعدام عاملان ترور حسنعلی منصور، نخست وزیررژیم شاه عکس العملی ابراز نکرد.اما از بیرون ریختن حقد و کین خود علیه مبارزه انقلابی مسلحانه غافل نماند. آخوند حمید روحانی دراین باره میگوید: «در سال1349 گروهک مارکسیستی و کمونیستی سیاهکل حرکتی کرد که اثرعمیقی برملت ایران گذاشت. مردم که از فشار و ظلم بیحد رژیم جانشان به لب رسیده بود از این حرکت به وجد آمدند و امیدوار شدند. خطراین بود که نهضت از مسیرراستین خود منحرف شود. در اینجا بود که امام ضربه قاطع خود را وارد کردند و طی نامه یی به اتحادیه دانشجویان مسلمان خارج کشور نوشتند: «از حادثه آفرینی استعمار در کشورهای اسلامی نظیر حادثه سیاهکل و حوادث ترکیه فریب نخورید و اغفال نشوید»
۲. ورود فرصت طلبانه خمینی به صحنه تحولات سالهای پایانی رژیم شاه نیز شایان توجه است. او زمانی پا به صحنه نهاد که دریافت سیاست آمریکا نسبت به شاه تغییر کرده وموقعیت شاه متزلزل است. در آبان سال56 ،شاه در بازگشت از آمریکا، برسیاست جدید و استمرار فضای باز تأکید کرد و دوماه بعد، خمینی آخوندها را به استفاده از فرجه یی که پیدا شده، فراخواند: «این فرصت را غنیمت بشمارند آقایان. بنویسند، اعتراض کنند الان نویسنده های احزاب دارند مینویسند، امضا میکنند، اشکال میکنند،… شما هم بنویسید… امروز روزی است که باید گفت و پیش میبرید. و من خوف آن دارم که خدای نخواسته این فرجه از دست برود… »
۳. از آن پس نیز خمینی پیوسته ازحرکتهای اعتراضی مردم عقب بود. در 17شهریور سال57 وقتی که شاه اجتماع مردم تهران را در میدان ژاله غرق خون کرد، خمینی از موضع گیری سریع احتراز نمود تا سمت تحولات را ارزیابی کند. بنابراین چهار روز بعد یعنی 21شهریور موضعگیری کرد. در مهر57 ،خمینی از عراق به پاریس رفت. روزنامه لوموند به عنوان اولین روزنامه غربی با خمینی مصاحبه کرد ودر این مصاحبه که در تاریخ ۴ اردیبهشت ۵۷ بهعمل آمد، خمینی ضمن دادن اطمینانهای لازم در این زمینه که هیچگاه با افراطیون ضدشاه همکاری نخواهد کرد، برای کنار آمدن با قانون اساسی رژیم شاه، اعلام آمادگی نمود. در نیمه دوم سال57 که قیام ضدسلطنتی با سرعتی شگفت انگیزاوج میگرفت، خمینی در پشت پرده به زد و بند با مقامها یا فرستادگان آمریکا مشغول بود. این تماسها، دور از چشم مردم ایران، هم در پاریس و هم در تهران جریان داشت. سازمان سیا در نزدیکی محل اقامت خمینی خانه یی گرفته بود وتماسهای نسبتاً منظمی با نزدیکترین مشاوران خمینی (بنی صدر، قطبزاده ویزدی) برقرار ساخته بود و شخص خمینی با فرستادگان جیمی کارترملاقات نمود. بعد از خروج شاه، خمینی با یک پرواز اختصاصی، که یک سرآن به دولت فرانسه مربوط میشد و سردیگر آن به آمریکا، وارد ایران شد. برای اجرای ترتیبات حفاظتی و امنیتی و… ورود خمینی هریک از امرای ارتش مسئولیتی بهعهده گرفتند.به گفته قره باغی، رئیس ستاد ارتش شاه، «نخست وزیر، شورای امنیت ملی را برای بررسی ترتیب مراسم آمدن آقای خمینی دعوت نمود. …آقای بختیار بهسپهبد مقدم و سپهبد رحیمی فرماندار نظامی تهران و رئیس شهربانی کشور تأکید کرد که اقدامات امنیتی لازم را در هنگام ورود آقای خمینی به موقع اجرا بگذارند و علاوه برآن سپهبد ربیعی فرمانده نیروی هوایی را نیزمأمور امنیت پروازو امور داخلی فرودگاه مهرآباد نمود…»
۴. اما رویدادهای پس از ورود خمینی به تهران، با نقل اسناد و کتابهای نوشته شده توسط خود آخوندها، چهار واقعیت زیررا نشان می دهد: اول این که، دراوج شورش وقیام مردم که با کاربرد سلاح همراه بود و تا آخرین لحظات که اندک اثری از حضور مقامهای رژیم شاه در قدرت باقی بود، خمینی خط کنار آمدن با رژیم شاه را دنبال میکرد و مذاکرات و گفتگوهای پنهان از مردم هم توسط آخوندهایی مانند بهشتی و اردبیلی و هم توسط بازرگان تا ساعت 5بعدازظهرروز 22بهمن ۱۳۵۷ ادامه داشت. بلافاصله پس از همین جلسه بود که به دنبال توافق بازرگان با رئیس ستاد ارتش شاه، موسوی اردبیلی پیام خمینی را از رادیویی که دیگربه دست مردم افتاده بود، قرائت کرد: «اکنون که نیروی ارتش عقب نشینی و عدم دخالت خودشان را در امور سیاسی ابراز و پشتیبانی خودشان را از ملت اعلام کرده اند…، ما آنان را از ملت وملت را از آنان می دانیم ـروح االله الموسوی الخمینی»
۵. دوم این که، این مذاکرات، چه آنچه در پاریس با مقامهای دولت وقت آمریکا صورت گرفت و با سفارت آمریکا در تهران نیزهماهنگ میشد و چه آنچه بعد از ورود خمینی در تهران تا روز 22بهمن پیگیری شد، با تأیید و رهنمود خود خمینی صورت میگرفت. کتاب کوثردر شرح وقایع روز 20بهمن ۵۷ مینویسد: «چند روزی است که شخصتیهای برجسته انقلاب ازجمله مهدی بازرگان، نخست وزیرمنتخب امام، به مذاکرات خود با سران ارتش ادامه میدهند. گزارش این دیدارها به طور مرتب به استحضار امام میرسد و رهنمودهای لازم از ایشان گرفته میشود»
۶. سوم این که، چارچوب سیاسی خطی که خمینی دنبال میکرد، قبول قانون اساسی رژیم شاه بود و خمینی در روز معرفی بازرگان در تهران نیزاعلام کرد که آن را به عنوان چارچوب انتقال قدرت قبول دارد. حفظ کامل ساختار ارتش شاه از پایه های اصلی این خط بود. کما این که خمینی در پاریس به بازرگان گفته بود می تواند وزیران رژیم شاه را هم در کابینه پیشنهادی خود وارد کند. چهارم این که، خمینی هرگزبه کار گرفتن سلاح و درهم کوبیدن پایه های قدرت دیکتاتوری شاه را تجویزو توصیه نکرد. به عکس در برابرقدرت مسلط و در برابر حامیان استعماریش مثل موش مرده زبون وترسو و کاملاً سربه راه بود و توافقهای به عمل آمده را موبه مو رعایت میکرد، اگرچه در پایمال کردن قولهایی که به مردم ستمدیده ایران داد ودر صدور فرمان کشتار مردم بیدفاع با استفاده از سلاحهای سنگین و در صدور فرمان قتل عام زندانیان دستبسته سیاسی، هیچ پروا و درنگ و تردیدی نکرد. خمینی در صحنه وقایع انقلابی روزهای21 و22بهمن به کلی غایب بود. از مردم رو پنهان میکردو به نوشته کتاب کوثر«نخستین سخنرانی عمومی امام خمینی 4روز پس از 22بهمن ایراد شد»
۷. توجه به این واقعیات، فقط از بابت روشنگری تاریخی نیست، بلکه از بابت درک درست مسائل سیاسی روز و جهت گیری درست و اصولی نیز حائزاهمیت است. وقتی که ماهیت خمینی و نحوه سوار شدن او برموج انقلاب روشن نباشد، علت خیانتها و جنایتها وفجایع دهشتناک اودر حاکمیت مبهم میماند. در این ابهام است که ارتجاع و استعمار و ایادی آنها فرصت می یابند تا علت این فجایع را ذات انقلاب و سرانجام اجتناب ناپذیرهرگونه روش انقلابی، قلمداد کنند، نه سرقت انقلاب توسط مرتجع قهاری به نام خمینی! آنها تلاش میکنند که به این وسیله مردم و مخصوصاً جوانانی را که از سیرتحولات دهه های قبل بی خبرند، نسبت به نفس انقلاب وروشهای انقلابی بدبین کنند. حال آنکه خمینی و سردمداران رژیمی که از خود باقی گذاشته است، مرتجعان زبونی بودند که از هیچ بابت، هیچ ربطی به انقلاب و انقلابیگری نداشتند. سلسله گفتارهای مربوط به زندگی وبه قدرت رسیدن خمینی که مستند به متون و اظهارات خود خمینی و نزدیکترین اطرافیان و بالاترین مقامات رژیم اوست، برای هروجدان منصفی روشن میکند که موضع مجاهدین و مقاومت ایران مبنی براینکه خمینی دزد بزرگ قرن و سارق و غاصب انقلاب ایران ورهبری آن بود، یک واقعیت محض است که میتواند علت خیانتها و فجایعی را که طی دودهه حاکمیت آخوندی برایران و انقلاب ایران رفته است، توضیح دهد. ناگفته روشن است که مطالعه کارکرد خمینی در حاکمیت، خود موضوع مستقلی است که در ادامه همین گفتارها و نوشته ها باید مورد تحقیق قرار گیرد، تا تباهی خمینی وارتجاع حاکم و دلایلش در یک بررسی منطقی بازگو شود. چنین تحقیقی همچنین میتواند گویای ارج و قدر تاریخی مقاومتی باشد که در تاریکترین ادوار تاریخ ایران در برابراین نیروی مهیب ارتجاعی سینه سپر کرده است. پانویس ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 1ـ «پا به پای آفتاب»، ج3 ،ص162 و ۱۶۳. ۲ ـ «پابه پای آفتاب»، ج3 ،ص163 ،مصاحبه آخوند حمید روحانی. 3ـ «صحیفه نور»، ج1 ،ص266 ۴ ــ «اعترافات ژنرال»، ص279 و ۲۸۰ ۵ ـ نشریه مجاهد شماره517» خمینی دجال ضدبشرـ شماره ۳۰ ،«بهنقل از کتاب انقلاب ایران بهروایت رادیو بی.بی.سی. زیرنظرعبدالرضا هوشنگ مهدوی، صفحه ۳۷۵ تا ۳۷۸ ـ چاپ اول زمستان ۱۳۷۲ ،تهران ۶ ـ کوثر،مجموعه سخنرانیهای خمینی جلد سوم، صفحه ۳۰۸ ۷ ـ کوثر، مجموعه سخنرانیهای خمینی، جلد سوم. صفحه ۳۴۳ تا345
