کنفرانس سران عرب، اتحادی که نگرانی رژیم را برانگیخت

0
30

ٰٰ

به نظر می‌رسد کنفرانس اتحادیه عرب در اردن را باید واقعه مهمی در جهت منزوی کردن رژیم در منطقه محسوب کرد. به‌لحاظ کمی، این کنفرانسی بود که بیشترین سران کشورها نسبت به اجلاسهای قبلی در آن شرکت داشتند. به‌لحاظ کیفی و در رابطه با رژیم نیز، اکثر سخنرانها از دخالتهای رژیم ایران و لزوم همبستگی و اتحاد عمل کشورهای عرب برای مقابله با آن تأکید نمودند. سران عربستان و اردن نیز نگرانیهای شدید خود را از دخالتهای رژیم ایران در امور داخلی کشورهای منطقه و برافروختن جنگ فرقه‌یی و پشتیبانی این کشور از تروریسم ابراز داشتند.

دبیرکل اتحادیه عرب اعلام کرد «رژیم تهران به فرقه‌گرایی دامن می‌زند و در مقابل تلاشها برای حل بحرانهای منطقه، کارشکنی می‌کند».

نکته قابل‌توجه این‌که در اجلاس سران، پیش‌نویس قطعنامه‌یی که توسط اجلاس وزیران تهیه شده بود، به‌طور قابل توجهی تعدیل شد و به‌خصوص در رابطه با رژیم نرمتر شد؛ اما پیش‌نویس قطعنامه‌ پایانی که توسط وزرای خارجه تنظیم و منتشر شد، مواضع اکثر کشورهای عضو را منعکس می‌کرد و تماماً علیه رژیم و سیاستهای مداخله‌جویانه و تروریستی رژیم بود؛ اما ۳، ۴ کشور عربی مثل عراق و لبنان به‌دلیل این‌که توسط رژیم در واقع به‌گروگان‌ گرفته‌شده یا مثل الجزایر که منافع مشخصی از رابطه با رژیم دارد، نمی‌توانستند با این قطعنامه همراه بشوند؛ در این صورت سایر کشورها بین دو انتخاب مخیر بودند، یا از امضای این کشورها و از اجماع صرف‌نظر کنند و شقه را بپذیرند یا روی مشترکات، یعنی مسأله فلسطین و مخالفت و موضعگیری علیه مداخله در امور داخلی کشورها (بدون نام بردن صریح از رژیم) تکیه کنند؛ اگر ‌چه عباراتی که در قطعنامه آمده، به مصداق خودش را بیاور، اسمش را نیاور! فقط اسم رژیم ایران را به صراحت ذکر نکرده بود، کاملاً روشن بود که منظور کیست و چیست.

در عوض آنچه برای کشورهای اصلی حاضر در کنفرانس اهمیت داشت این بود که به‌خصوص امضای عراق و نخست‌وزیر عراق پای این قطعنامه باشد؛ چرا که با توجه به شرایط جدید بین‌المللی و سیاست دولت جدید آمریکا، دور شدن تدریجی عراق از رژیم ایران آغاز شده و پیشروی آن در چشم‌انداز قرار گرفته است.

شایان توجه است که در دوره اوباما سیاست آمریکا در رابطه با عراق کاملاً منفعلانه بود و آمریکا عملاً عراق را به رژیم واگذار کرده بود؛ این سیاست اکنون تغییر کرده و سیاستگذاران آمریکایی صراحتاً گفته‌اند دیگر نخواهند گذاشت که رژیم در عراق فعال‌مایشا باشد. در جدیدترین این موضعگیریها، ژنرال جوزف ووتل فرمانده ستنکام در جلسه استماع کمیته قوای مسلح مجلس نمایندگان آمریکا بر لزوم مقابله با رژیم آخوندی به‌عنوان «بزرگ‌ترین تهدید درازمدت برای ثبات خاورمیانه» تأکید کرد و افزود: «برای متوقف‌کردن این رژیم لازم است امکانات نظامی و سایر امکانات را مد نظر قرار بدهیم».

حیدر العبادی نخست‌وزیر عراق هم اخیراً در آمریکا بود و به نظر می‌رسد که در مورد تغییر سیاست آمریکا در عراق و منطقه به‌خوبی توجیه شده است. بنابراین برای سران عرب مهم این بود که عراق برخلاف اجلاسهای قبل که به قطعنامه رأی منفی می‌داد، این بار امضای خود را پای قطعنامه نهاد و اجلاس توانست یکپارچگی و وحدت خود را بر سر دو موضوع اصلی (فلسطین و محکومیت مداخله‌گری) حفظ کند.

وقتی از شرایط جدید بین‌المللی علیه رژیم صحبت می‌کنیم، از یک سو بایستی به جلسه استماع پارلمان انگلستان درباره دخالتهای رژیم آخوندی در منطقه، محکومیت نقض گسترده حقوق‌بشر در ایران، فراخوان به خلع‌ید از رژیم در کشورهای منطقه و لیست‌گذاری سپاه پاسداران اشاره کنیم و از سوی دیگر روی حضور دبیرکل سازمان ملل و دبیرکل سازمان همکاری اسلامی، نماینده عالی امور خارجی اتحادیه اروپا و فرستادگان آمریکا و فرانسه در این کنفرانس دست بگذاریم که این کنفرانس و تصمیمات آن را از یک پشتوانه بین‌المللی برخوردار می‌کرد و به طرد و انزوای رژیم معنی بین‌المللی نیز می‌داد.

واکنشهای رژیم به خوبی نشان می‌دهد که رژیم اجلاس اتحادیه عرب در اردن را یک شکست و یک خسارت سنگین برای خود تلقی می‌کند. از توسل به جعل و دروغ آشکار، مثلاً بر سر تعداد شرکت کنندگان تا تحریف و وارونه جلوه دادن مواضع اجلاس بر سر فلسطین… اما رژیم با این ترفندها نیز نمی‌تواند خشم و هراس خود را از این‌که جهت‌گیری اصلی و یکدست کنفرانس علیه دخالتهای رژیم در امور کشورهای عرب بوده پنهان کند.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here