پوزخند ماه و چهرهٔ واقعی «امام!» -علیرضا خالو کاکایی

515

اعلام برائت و دامن پیراستن از وهن تاریخ ایران و اسلام (خمینی دجال) تا آنجا پیش رفته که پاسدار سعید قاسمی از سران لباس شخصی‌های خامنه‌ای، در روز چهارشنبه ۱۳ اسفند ۹۴ به گوشه‌ای از واقعیت اعتراف کرد:

«ما این موضوع را باید بسیار جدی اعلام کنیم برغم آن که ما به امام ارادت داریم اما یک فاجعه بزرگ دارد در جمهوری اسلامی رخ می‌دهد… ما امام را برای بزنگاههای خودمان می خواهیم. اکنون هم کرکره امام پایین تا انتخابات بعدی؛ چون ما امام را برای چند شب انتخابات می خواهیم. ۲۲ جلد از صحیفهٔ نور امام در حال خاک خوردن است. همه چیز در اطلاعات گوشی ما هست اما دو جمله از امام در آن نیست».

با یادآوری این خبر بی‌اختیار ذهنم راه به شایعه‌ای برد که طراران انقلاب ضد سلطنتی، عامدانه به سر زبان‌ها انداخته بودند:

«دیدن چهرهٔ کریه امام در ماه!».

ماه، همیشه، ماه عاشقان و شاعران بوده است. این هم‌سفر خاموش و رازآمیز فرزند انسان در تبعید خاک، پیوسته شعر شاعران را با بال‌های خیال به آن‌سوی اقیانوس ساکت فضا پرواز داده است. از ماه تعابیر گوناگون در ادب پارسی نقش بسته؛ تعابیری مانند ماه نخشب، ماه ده چار، کوزهٔ رؤیا، چشمهٔ سیماب و… همه و همه حاکی از آن است که ماه با باغ‌های برفی خود، میلیون‌ها چشم مشتاق تماشا و عاشق زیبایی را در خود زندانی کرده؛ بااین‌حال هنوز وصف تمام و کمال زیبایی ماه را شعری درخور سروده نشده است.

نمی‌دانم برای نخستین بار چه کسی شایع کرد، چشمان باباقوری و چهرهٔ پف‌کردهٔ خمینی را در ماه دیده؟ این بزرگ‌ترین توهین به ماه بود. باآنکه آن زمان هم اغلب می‌خواستند به خود بقبولانند چشم آنان اشکال دارد وگرنه امام در ماه است، بودند کسانی که به چشمشان شک نکردند و به خرمقدسان مردرند ساده‌لوح نما، پوزخند زدند.

به‌راستی چه کسانی در پی آن بودند، امام رذالت پیشگان را یکسره از زیر درخت سیب نوفل‌لوشاتو به ماه تحمیل کنند؟ چه فاجعه‌ای درراه بود که می‌خواستند، چهرهٔ دراکولا را پیشاپیش با زیبایی ماه بزک کنند؟

روزگارانی بود که هیولایی کریه منظر به نام «خمینی»‌، کراهت شکل، شرارت نگاه و چنگال‌های خون‌آلودش را در ردا و طیلسان تلبیس نهان کرده بود و فریب عوام را، سبحهٔ صد دانه به دست می‌گرفت. لبان کف کردهٔ خود را به اوراد و اذکار و تقدیس ائمهٔ اطهار می‌گشود. پینه‌ای به‌اندازهٔ گردو؛ بلکه خربزه، روی پیشانی‌اش کبره‌بسته بود. بنام قرآن حکم می‌راند. از عدل علی نمونه می‌آورد؛ تا جور خود را جار بزند. نام شکنجه را «تعزیر»‌، و ذره‌ذره جان باختن زیر شکنجه را «تقتیل» نام نهاده بود.

برای انحراف افکار عمومی ‌از چپاول‌های نجومی سردمداران حکومت خود، دست گرسنه‌ای را که از سر نیاز به‌سوی لقمه‌ای نان بخورونمیر دراز شده بود – جلو چشمان اشک‌بار جامعه – با پیشرفته‌ترین تکنیک‌های وارداتی قطع می‌کرد.

اگر مفتشی گزارش می‌داد که زیدی در خانهٔ خود بلند عطسه کرده، و این‌طور می‌نماید که عطسهٔ او خلاف شئونات اسلامی! است. باید به دارالخلافه جلب می‌شد و پوست از سر وی زنده‌زنده برمی‌کندند؛ تا بداند در شرع انور! عطسه نیز احکامی دارد و خارج از اجازهٔ ولی‌فقیه مجاز نیست.

اگر گوشهٔ چادر «ضعیفه!» ای کنار می‌رفت، به جرم فساد فی‌الارض و محاربه باخدا و رسول!‌، او را باید به «محاکم صالحه!» می‌آوردند و با بهانه‌های خودساخته، تا گردن در چاله فرومی‌کردند؛ تا در حضور جمعی از «مؤمنین»! از خدا بی‌خبر به شدیدترین وجه سنگسار گردد.

حکم، حکم «آقا!» بود و وقتی صادر می‌شد، احدی نمی‌توانست آن را مانع شود؛ این شخص حتی اگر می‌خواست نزدیک‌ترین کس او باشد.

برای سفیدسازی چهرهٔ دجال جلاد چو انداخته بودند که خمینی غزل هم می‌سروده و در طرز غزل به لسان‌الغیب ارادت داشته! جل‌الخالق این‌یکی را نمی‌دانستیم! اما می‌دانستیم که حضرتش با آن‌که دل رئوفی! داشت و قلب لطیفش! آزار مگسی را برنمی‌تافت، و آن‌قدر آن را با گوشهٔ ردایش کیش می‌کرد تا به‌دلخواه از پنجره اتاق بیرون رود! ولی وقتی نوبت به مجاهدین می‌رسید، گوش فلک را کر می‌فرمود که:

«آقا! دشمن، نه اسرائیل است، نه آمریکا، نه شوروی و نه شرق و غرب و شمال و جنوب، دشمن همین‌جا بیخ گوش ما نشسته است».

او در مواجهه با «این دشمن در بیخ گوش نشسته»، به شبی صد تا و دویست‌تا اعدام هم راضی نبود و گلایه می‌کرد که چرا مسامحه روا می‌دارید و دشمنان اسلام را یک‌شبه ریشه‌کن نمی‌کنید؟ و تا حاج‌آقا لاجوردی! لیست اعدامی‌های شب قبل را به حضورش نمی‌برد، لب به صبحانه نمی‌زد و هیچ‌گاه نشده بود که نماز شبش قطع شود.

فَوَیلٌ لِّلْمُصَلِّینَ / الَّذِینَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ / الَّذِینَ هُمْ یرَاؤُونَ / وَیمْنَعُونَ الْمَاعُونَ

(ماعون- ۴ تا ۷)

واعظان کاین جلوه بر محراب و منبر می‌کنند

چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند

مشکلی دارم، ز دانشمند مجلس باز پرس

توبه‌فرمایان چرا خود توبه کمتر می‌کنند؟

گوئیا باور نمی‌دارند روز داوری

کاین همه قلب و دغل در کار داور می‌کنند

این هم از رند عافیت سوز، خواجهٔ روشن‌ضمیر و عارف بیداردل شیراز. با یک من، چه عرض کنم. با دنیایی از سریش و سریشم هم نمی‌توان دمب خمینی را به غزل‌های محتسب ستیز او چسباند. معلوم نیست دیکتاتورهای خون‌آشام چرا در اواخر عمرشان شاعر از آب درمی‌آیند! این چطور شاعری بود که در هواپیما وقتی از او سؤال کردند، هیچ احساسی نه به ایران، و نه به توده‌های میلیونی که به استقبال او آمده بودند، نداشت؟!

خمینی اولین درندهٔ حلول کرده در جلد انسان نیست، جناب جلالت‌مآب! امیر تیمور لنگ نیز هنگامی‌که از شدت شراب‌خواری سقط شد، قرآن، همچنان جلوی رویش گشاده بود. جالب اینکه، برخلاف خمینی – که فارسی معمولی را چپ و چوله و کج‌وکوله بکار می‌برد و حرف زدن عادی یک بچه‌مدرسه‌ای را هم بلد نبود – تیمور لنگ حافظ قرآن بود، می‌توانست سوره‌ها را از آخر به اول هم بخواند. از شدت زهد و دیانت! باید در سفر و جنگ مسجد بزرگ و چوبی او را حمل می‌کردند؛ تا حضرتش نماز بخواند!

ببینید حافظ پس‌ازآن ملاقات نفس‌گیر، اجباری و تشریفاتی با این «صوفی دجال فعل ملحد شکل» چه می‌گوید:

صحبت حکام ظلمت شب یلداست

نور ز خورشید جو، بو که برآید

هزار رحمت به ارواح نداشته و خبیث هولاکو و چنگیز که رک و پوست‌کنده می‌گفتند، ما آمده‌ایم غارت و کشتار کنیم و هیچ موجود زنده – حتی گربه‌ها را هم – زنده نگذاریم؛ کتاب‌ها را باید سوزاند و شهرها را ویران کرد.

لااقل صف‌بندی‌ها مشخص بود. چنگیز، جای نجم الدین کبری و عطار نیشابوری نمی‌نشست. عطار، عطار بود و هولاکو، هولاکو. این بار قابیل حسابی چهرهٔ خود را بزک‌کرده بود. گرگ لباس میش را پوشیده بود؛ و دیو، خلعت انسان. آقا! نمی‌گفت به سبک سلاطین قدیم، رؤیای کشورگشایی و خیال امپراطوری در سر می‌پروراند، دم از صدور اسلام! می‌زد. نمی‌گفت دیکتاتوری، می‌گفت: جمهوری؛ آن‌هم از نوع اسلامی‌اش. می‌گویند یکی را به ده راه نمی‌دادند، سراغ کدخدا را می‌گرفت!

می‌گفت مخالفان نظام الهی! خودشان، خودشان را شکنجه می‌کنند؛ تا بگویند در اسلام! شکنجه هست و کسی نبود بگوید: «مگر مغز حمار خورده‌اند؟ که خودشان، خودشان را شکنجه کنند!»، باشد، گیریم، خودشان، خودشان را شکنجه می‌کردند. این‌یکی چه؟ این را که مخالفین نظام نگفته‌اند:

کی اولین بار گفت «اینها یاغی و باغی هستند و محاکمه و قاضی و محکمه نمی خواهند، حکمشان معلوم است و همانجا وسط خیابان باید، کشته اش را کشته تر! کرد و زخمی‌اش را زخم زد تا تمام کش شود و اگر آنها زیر تعزیر جان بدهند، اسلام! ضامن نیست»‌.

در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۶۷ آش آن‌قدر شور شد که صدای منتظری هم درآمد، ولی امام! تصمیم خود را گرفته بود: «دشمنان اسلام! را هر چه سریع‌تر نابود کنید!».

این‌همه عجله و کینهٔ شتری، [ببخشید! کینه از نوع خمینی] برای چه بود؟!

نکند کسانی پیداشده بودند که نمی‌خواستند معجزات نداشتهٔ این امام‌زادهٔ قلابی را باور کنند و هر چه چشم به ماه می‌دوختند، از دک‌وپوز کریه امام! در آن اثری نبود. آخر ماه سیمابی رازآلود الهام‌بخش شاعران کجا و هیولای کژدم قلبی مانند خمینی کجا؟ معلوم است اگر کسی سال‌ها هم به ماه چشم بدوزد، چیزی نخواهد دید؛ به‌جز پوزخند معنی‌دار ماه و از او – که بسا شاهد افول و غروب انواع سلاطین قدر قدرت، امیران صاحبقران، کاخ‌های تودرتو، باغ‌های معلق، تخت‌های مرصع، شمشیرهای شاهانهٔ جواهرنشان و جدولی از نشان‌های رنگارنگ افتخار! بر سینهٔ دیکتاتوری‌ها و خیل سگان زنجیری‌شان بوده است – ابیات پرمعنی و هنوز زندهٔ این قصیدهٔ زیبای سیف فرغانی را خواهد شنفت:

هم، مرگ برجهان شما نیز بگذرد

هم رونق زمان شما نیز بگذرد

آن‌کس که اسب داشت غبارش فرونشست

گرد سم خران شما نیز بگذرد

بادی که در زمانه بسی شمع‌ها بکشت

هم بر چراغدان شما نیز بگذرد

آری روزگارانی بود که وقتی امام دجالان آستین می‌افشاند، جلادان ‌، نوباوگان و نونهالان میهن ما را دسته‌دسته روی میدان‌های مین می‌فرستادند. دجال، قسم‌خورده بود، تا یک‌خانهٔ سالم در ایران باقی است، همچنان تنور جنگ را برتابد. این شعارهای چپ‌اندرقیچی و دهان‌پرکن، البته خوراک تبلیغاتی خوبی برای گاو و گوساله‌های بسیج و اراذل یقه‌چاک چماق به دست؛ با باندرولِ «جنگ جنگ تا رفع فتنه در عالم!» بود؛ اما واقعیت چیست؟ شش قرن پیش خواجهٔ شیراز گفته است:

«دائماً یکسان نماند حال دوران غم مخور!».

تقدیر بر این قرارگرفته بود که درست درزمانی که همگان فکر می‌کردند، رژیم روی دور است، ناگهان تق نظام درآید؛ امام یک‌شبه جام زهر سر کشد و آبروی نداشته‌اش را با خدای نداشته‌تر معامله کند. جام زهر که به دست فرزندان ایران‌زمین، در ارتش آزادی‌بخش، به دجال خورانده شده بود کاری‌تر از آن بود که دکترهای خصوصی قلب بتوانند آن را معالجه کنند؛ ازاین‌رو همپایگی‌هایش، استخوان‌های متعفن و نفس‌های پوسیدهٔ او را به خاک تحمیل کردند و برای پوشاندن این تعفن تاریخی، گور تنفر انگیزش را به قبه و بارگاه و طلا و جواهر آراستند. زهی حماقت! اگر می‌شد، با طلا و جواهر، تعفن نفس‌های یک عفریت خون‌آشام را لاپوشانی کرد، قارون الآن آقای دنیا بود و از او باافتخار یاد می‌شد.

گوئیا باور نمی‌دارند، روز داوری

کاین همه قلب و دغل در کار داور می‌کنند

با مرگ دجال مرگ‌زی، مرگنوش و مرگ فرمای، مرگ، نفس راحتی کشید، زندگی زنده شد، نسیم مجال تنفس یافت و بغض فروخوردهٔ یک ملت، جای خود را به انفجار عظیم شادی داد.

دجال قرن مرد و مرده‌خوارانش، مرده ریگ او یعنی نظام الهی! جمهوری اسلامی!!‌؟ را به‌زور سرکوب، بحران‌سازی و نیز سوءاستفادهٔ تام و تمام از دو بحران منطقه‌ای (جنگ کویت و جنگ اخیر آمریکا و عراق) – مانند کالبدی سرطانی- سرپا نگهداشتند؛ اما تاکی می‌شد و می‌شود، قورباغه را به نام بلبل رنگ کرد و چلپاسه را، چکاوک نامید و به خورد خلق‌الله داد؟ در عصر کبیر آگاهی توده‌ها – ولو بین پیشتاز و جوانان یک نسل بعد از قیام ضد سلطنتی، به ناگزیر گسست به وجود آمده باشد- نمی‌توان زمختی چماق، چرکتابی یقهٔ چماق‌داران و دست‌های خون‌آلود قداره‌بندان را با عبای سفید، تطهیر کرد و انتظار داشت، آب از آب تکان نخورد. دنیا حساب‌کتاب دارد.

البته باید اذعان کرد، اگر نبود مقاومت حماسی مجاهدین و نسلی از کهکشان که تتق شب خمینی ساخته را با جرقه‌های خود سوزاند و پاره‌پاره کرد، چه‌بسا مانند سلسله‌هایی از خلافت که نسل در نسل ادامه پیدا می‌کردند، نحوست خمینی، نه‌فقط تاریخ ایران که سرنوشت مناطق مسلمان‌نشین دنیا را نیز درمی‌نوردید. در آن صورت به‌راستی، به‌جز اسلام انقلابی و پیشتازان پاک‌باز آن، نیروی دیگری قادر به مقابله این غدهٔ سرطانی نبود. قلب خمینی کاسه‌ای پر کژدم بود که به اقتضای طبیعتش می‌گزید، می‌کشت، می‌درید، مثله می‌کرد و از این کار لذت می‌برد. هنوز هم که هنوز است در رذالت و خباثت، هیچ شاه سلطان خلیفه‌ای؛ به گردش نرسیده است.

بنازم فرزندان ایران‌زمین را، که این مهیب‌ترین هیولای قرن حاضر را از اوج ماه به حضیض چاه فرود آوردند و کاری کردند که هیچ‌کس در دنیا از ترس نجس شدن، حاضر نیست، انگشتی به این رژیم بزند.

یادمان نرفته است که ۲۴ آبان ۹۳ عیسی سحرخیز در گفتگو با یکی از رسانه‌های وابسته به اصلاح‌طلبان رژیم گفت: «خیلی از اصلاح‌طلبان به‌خلاف اول انقلاب دیگر علاقه‌یی به آقای خمینی ندارند، ما در اول انقلاب اشتباه کردیم که با خوش‌بینی بسیار و اولیه به آیت‌الله خمینی، به ولایت‌فقیه هم باور داشتیم».

بله، آش آن‌قدر شور است که برای همه قابل درک است!

***

به‌عنوان حسن ختام، اما از شما چه پنهان از زمانی که این نسل انقلابی، از کلمهٔ ماه نیز مانند سایر کلمه‌های معصوم اعادهٔ حیثیت کرده است، صدچندان به زیبایی ماه افزوده‌شده و ماه توانسته است قلب‌ها و شعرهای بسیاری را فتح کند.

Print Friendly, PDF & Email

2 COMMENTS

  1. بله زمان آن فرارسیده که خودشان به بی اثربودن حرفهایشان دراین چندین سال پی ببرندوبدانند که تنها با زوراسلحه و زندان بوده که حکومت کرده اند

  2. مقاله جالبي بود بخصوص اعاده حيثيتي كه مجاهدين از ماه كردند و با افشاي دجاليت خميني او را از ماه به چاه سياه اعمالش پرتاب كردند

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here