مقاله مشترک تام ریچ اولین وزیر امنیت داخلی امریکا و ایوبونه رئیس سابق امنیت داخلی فرانسه در روزنامه فیگارو

20
مقاله مشترک تام ریچ اولین وزیر امنیت داخلی امریکا و ایوبونه

تام ریج اولین وزیر امنیت داخلی آمریکا و ایو بونه رئیس سابق امنیت داخلی فرانسه در مقاله مشترکی که در آستانه دیدار رؤسای جمهور آمریکا و فرانسه توسط فیگارو منتشرشد، این دوکشور را به اتخاذ سیاستی قاطع در قبال رژیم آخوندی فراخواندند. بخشهایی از این مقاله به‌شرح زیر است:

ایوبونه و تام ریج در مقاله مشترک خود در فیگارو نوشتند: فرانسه با سهیم شدن در نگرانی رئیس‌جمهور آمریکا ابراز همبستگی کرده و این همبستگی با شرکت در حملات موشکی در واکنش به استفاده از سلاح‌های شیمیایی نشان داد. واضح است که حس اتحاد بین شرکای غربی افزایش خواهد یافت و سمت و سوی آن کاهش نفوذ جهانی رژیم ایران و تقویت کنترل بر فعالیت‌های بی‌ثبات‌کننده‌اش در زمینه سلاحهای هسته‌ای و موشک‌های بالستیکی خواهد بود.

جمهوری اسلامی‌ای که از قید هر محدودیت و کنترلی خارج شده باشد، تنها می‌تواند به طولانی کردن نزاع‌هایی که برخیشان همین الآن هم ویرانگر هستند رهنمون شود. اگر قبول داشته باشیم که رئیس‌جمهور سوریه بشار اسد بدون حمایت رزیم تهران سر کار نبود، به این نتیجه می‌رسیم که این محصول غم‌انگیز تا همینجا هم حاصل شده است.

اگر اروپا از اصل حفظ تعادل موجود پیروی کند، ممکن است شاهد بروز وقایعی باشیم که به بی‌ثباتی کشورها یا مناطق دیگر نیز منجر شود. شکی نیست که پاریس چنین تهدیدی را حس کرده و دلیل آن هم تلاش‌های دولت فرانسه است برای متقاعد کردن اتحادیه اروپا برای اقدام در جهت اهدافی مثل محدود کردن فعالیت‌های ایران در زمینه تولید موشک.

وقت آن رسیده که ایالات متحده و فرانسه متوجه آسیب‌پذیری ایران در مقابل تحریم‌های جدید بشوند.

بخش اعظمی از پاسخ به این معادله در این بخش از جمله نهفته است: «در مشارکت با مردم ایران». واضح است آنانی که بیشترین اطلاعات را در رابطه با محتوای حکومت دارند قربانیان آن هستند که به قدرت ویرانگر حکومت مذهبی و ابزار انحصار جهانی آن اشراف دارند. این اشراف در این شعار تظاهرات‌های ضدحکومتی بارز شد: «سوریه را رها کن،‌ فکری به حال ما کن».

ناآرامی‌های مردمی که این تظاهرات نشان آن بود هیچگاه پایان نیافتند 

ولی فقیه رژیم علی خامنه‌ای اعتراف کرد که تظاهرات سراسری توسط سازمان مجاهدین خلق ایران راه‌اندازی شده‌اند، به رغم سرکوب خشونت بار، فشار را بر روی حکومت حفظ کرده و می‌کند.

آخرین تظاهرات کارگری و تظاهرات‌هایی که برای حقوق اقلیت‌ها صورت گرفته نشان می‌دهند که این دینامیسم هنوز پا برجاست و کماکان بر تظاهرکنندگان حاکم است. حال نوبت قدرت‌های غربی است که مسئولیت سنگینی بر دوش دارند در زمینه تصمیم‌گیری بر سر اینکه آیا تحریم‌ها و فشارهای دیپلوماتیک می‌توانند باعث تمکین حکومت شود و در ارسال این پیام که جهان در برابر رفتار خطرناک رژیم ایران متحد است. 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.