زنان و مقاومت ـ قسمت سوم گردآوری و تنظیم: علیرضا ملایجردی

75

 

دو زن عضو مقاومت در آرامگاه بزرگان ملت

رئیس جمهور روز ۲۱ آوریل گذشته، ورود ژرمین تیلیون و ژنویو دو گل آنتونیوز به آرامگاه بزرگان ملت را اعلام کرد. دو چهره بزرگ مقاومت که «متجلی کننده ارزش‌های فرانسه در زمانیکه برخاک افتاده بود می‌باشند». مراسم ورود آنان به آرامگاه بزرگان ملت در روز ۲۷ مه آینده برگزار خواهد شد. نبرد و اقدامات قهرمانانه آنان که باعث شد مقاومت خود را سازماندهی کنند گرامی داشته خواهد شد. اقداماتی که آنان قیمت سنگینی برایشان پرداخته‌اند: اعزام به اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها. در این کمپ بود که این دو زن با هم دوست شدند و تمام عمرشان دو دوست باقی ماندند. از طریق آنان یاد تمامی زنان مقاومت، چه زنان شناخته شده و چه آنان که ناشناس ماندند، گرامی داشته خواهد شد. آنان با مبارزه مدنی که در جریان جنگ جهانی دوم داشته‌اند و نیز با مبارزهای که برای ایدآل‌ها و ارزش‌های عدالت در نیمه دوم قرن بیستم پیش برده‌اند برجسته شده‌اند.

ژرمین تیلیون

او به عنوان مردم شناس [۱٫ Ethnologue.] (اتنولوگ)، مورخ، گردشگر، دانشمند، نویسنده و پیشگام علم مردم‌شناسی، تز خود را نزد جامعه شناس و مردم‌شناس فرانسوی مارسل موس [۲٫ Marcel Mauss.] نوشت و به کوهستان‌های الجزایر رفت تا در آن‌جا به تنهایی زندگی کند. (دستنوشته تزش در جریان انتقال به اردوگاه کار اجباری گم شد.)

وی در ماه ژوئن ۱۹۴۰ وارد صفوف مقاومت شد. ابتدا در یک گروه کمک به زندانیان جنگی، چندین شبکه را به هم وصل کرد و به جمع آوری اطلاعات پرداخت. وی ریاست شبکه موزه انسان [۳٫ Musée de l’Homme.] را برعهده گرفت اما در ۱۹۴۲ بازداشت شده و در ۱۹۴۳ به اردوگاه کار اجباری راونسبروک منتقل شد. در کمپ راونسبروک، [۴٫Ravensbrück .] علیرغم وحشت مداومی که وجود داشت، او با ظرفیت و توانمندی که داشت همبستگی و دوستی بین بازداشت شدگان را بر انگیخت؛ حتی موفق شد که ابتدا آن‌ها را حول ایجاد یک نمایش اپرای کوچک و سپس در یک کنفرانس در بارهی شرایط اسارت جمع کند. بعد از جنگ او به الجزایر برگشت تا شرایط زندگی الجزایری‌ها را بهبود ببخشد. او در تحقیقاتش روی شرایط زنان و برتری مردان تاکید کرد. وی مکانیزم نادرست نظام‌های خانوادهگی ناقض حقوق زنان را با جزئیات تشریح کرد.

وی که در سال ۱۹۰۷ چشم به جهان گشوده بود، در سال ۲۰۰۸ در سن ۱۰۱ سالگی بدرود حیات گفت. او یک اثر مکتوب مهمی از خود به جای گذاشت. می‌توان از نامه سرگشاده او به سیمون دوبوار در سال ۱۹۶۴، حرم [۵٫Le Harem .] و عموزاده‌ها [۶٫les cousins .] در سال ۱۹۶۶، و دشمنان اضافی [۷٫Les ennemis complémentaires .] نام برد.

ژنویو دو گل – آنتونیوز

او به عنوان زنی سیاستمدار، نظامی و مدیری جمع گرا، در ژوئن ۱۹۴۰ وارد صفوف مقاومت شده و جنبش دفاع از فرانسه [۸٫ le mouvement de Défense de la France.] را در سال ۱۹۴۳ یکپارچه کرد. همان سال بازداشت شده و در فوریه ۱۹۴۴ به اردوگاه کار اجباری زنان (راونسبروک) منتقل شد.

بعد از آزادی، او چند سالی در کابینه وزیر آندره مالرو کار کرد و خود را وقف پیشرفت و دمکراتیزه کردن فرهنگ نمود. وی با پدر ژوزف، بنیانگذار [۹٫agir tous pour la dignité.] ATD ملاقات کرد و رئیس شاخه فرانسه این بنیاد از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۹۸ گشت. وی هم چنین ریاست مجتمع ملی اسرای قدیمی اردوگاه‌های کار اجباری و بازداشت شدگان مقاومت (ADIR) را برعهده داشت. او در سال ۱۹۸۷ در دادگاه کلوس باربی [۱۰٫ Klaus Barbie.] شهادت داد.

وی درسال ۱۹۸۸ در شورای اقتصادی- اجتماعی پذیرفته شد و پس از ده سال، در حکومت ژوسپن بعد از اینکه از تصویب قانون ۲۹ ژوئیه ۱۹۹۸ در ارتباط با مبارزه با رانده شدگان که از طرف مارتین اوبری [۱۱٫Martine Aubry .] حمایت می‌شد دفاع کرد، به حرفه خود پایان داد. این اقدام او بخاطر ایمان کاتولیک او بود، بی آنکه از آن موضوعی سیاسی بوجود بیاورد.

او که در سال ۱۹۲۰ دیده به جهان گشوده بود، در سال ۲۰۰۲ در سن ۸۲ سالگی چهره در خاک کشید. وی اسناد مکتوب کمی از خود به جای گذاشت. با این همه باید از عبور از شب [۱۲٫ La Traversée de la Nuit.]  که در سال ۱۹۹۸ بچاپ رسید نام برد. این اثر در رابطه با زندگی او در کمپ راونسبروک می‌باشد.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here